Βραδινό

17:35 Καθισμένοι απέναντι με μια σκακιέρα ανάμεσα μας, κοιτάζουμε τα πιόνια, όμως τα βλέπουμε; Εγώ βλέπω εσένα στο καθρέφτισμα της μαύρης βασίλισσας και ναι, σε σκέφτομαι γυμνή και χαμογελαστή, όπως ήσουν κάποτε, όπως θα σε ήθελα και τώρα. Κάνεις την κίνησή σου με προσποιητή αδιαφορία, υψώνοντας τοίχους ανάμεσα μας, φραγμούς από καπνό και απάθεια. Έχεις νικήσει, ή καλύτερα εγώ έχω χάσει, αυτό ήταν εμφανές από την πρώτη κίνηση του παιχνιδιού μας. Αλλά οι καλοί παίκτες δεν παίζουν για τη νίκη, όχι, παίζουν για το ίδιο το παιχνίδι, σωστά; Μαλακίες...

22:17 Ο χυμός πορτοκάλι που με κέρασες κοντεύει να τελειώσει, όπως και η βότκα που με χαρά δέχτηκε να τον συνοδέψει. Κάτι μου έλεγες αλλά αφαιρέθηκα για μια στιγμή, φταίει το ρολόι στον τοίχο σου. Τικ τακ, τικ τακ, μετράει τον χρόνο που περνάει, κάθε τικ μια χαμένη ευκαιρία, κάθε τακ ένα βήμα προς την έξοδο. Α, σωστά, μου έλεγες για το ταξίδι σου στην Κένυα, για τις γυναίκες με τα κρεμασμένα στήθη και τα μαύρα φίδια που εκτινάσσονται από τα δέντρα. Το ήξερες ότι το δάγκωμα της μαύρης μάμπας σε σκοτώνει σε είκοσι λεπτά; Όπως μας σκοτώνει και τους δυο αυτή η χαλαρή κουβεντούλα περί ταξιδιών. Το μόνο μέρος που θα ήθελα να ήμουν είναι μαζί σου στο

κρεβάτι. Κυλιόμαστε και γελάμε σαν παιδιά. Σου φιλάω τον λαιμό και τους ώμους, όπως και τότε, παλιά, όταν εμείς... έρχεσαι ακόμα πιο κολλητά πάνω μου και μου ψιθυρίζεις: τικ τακ, τικ τακ. Αγχώνομαι, δεν θέλω να κοιτάξω το ρολόι, αλλά ασυναίσθητα το κάνω: η ώρα είναι 25:74. Ξαφνικά ξέρω όπως ξέρεις κι εσύ. Γελάς με κακία και αυτή τη στιγμή σε μισώ πραγματικά, καθώς τα πάντα γύρω μου ξεθωριάζουν και

ξυπνάω. Είναι οκτώ το πρωί. Σηκώνομαι και πάω στη κουζίνα για τον πρωινό καφέ. Καθώς το μπρίκι ζεσταίνεται και όλο το δωμάτιο ευωδιάζει, θυμάμαι την μυρωδιά του σώματός σου στο όνειρο μου. Αποφασίζω να μην ξαναφάω τόσο βαριά το βράδυ. Ποτέ ξανά. Καριόλα...

Hormonally imbalanced!

It 's just a ride

Δε θυμάται το πότε αλλά θυμάται γιατί δημιουργήθηκε, για να μην κλαίει, κάτι σαν επακόλουθο του ενστίκτου της επιβίωσης. Για αυτό δεν κλαίει ποτέ αλλά έχει ένα μόνιμα αλαζονικό χαμόγελο στραμμένο προς τους άλλους καλά κρυμμένο κάτω από τη μάσκα του. Καταλαβαίνει ότι εκείνοι είναι ο πραγματικός λόγος της ύπαρξής του, μιας τόσο κακοφτιαγμένης ύπαρξης, για αυτό και τους απεχθάνεται.

Στην αρχή το μόνο του χόμπι ήταν τα σκυλάκια. Ήξερε ότι δεν μπορούσαν να τον πειράξουν, όμως κάτι τέτοιο θα έδινε στον μπέμπη που θέλει χαδάκια και αγκαλίτσες την ευκαιρία να ξεπροβάλει δειλά – δειλά προς τα έξω. Ναι, αυτού του ευτυχισμένου ηλίθιου που δεν ξέρει να υπολογίζει, που ξέρει την ομορφιά μια χαμένης μάχης, που παρατάει την ασφάλεια για μια ρομαντική αναζήτηση. Αυτός όμως υπολογίζει τα πάντα και για αυτό δεν χάνει ποτέ.

Φοράει λοιπόν το προσωπείο που αρμόζει ανάλογα με την περίσταση, παίρνει στα σοβαρά το παιχνίδι, παίζει πάντα με τους κανόνες και βγαίνει κερδισμένος. Ο μόνος φόβος του είναι μήπως αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού, ή ακόμα χειρότερα μήπως καταργηθούν τελείως.

Τον ξέρεις και τον ξέρω, μιλάω για το τέρας που κρύβει ο σημερινός άνθρωπος, το δημιούργημα της σημερινής κοινωνίας. Αλλά δεν φταίει για όλα η κοινωνία, να θυμάσαι ότι ο καθένας επιλέγει πως θα ζήσει.

It's just a ride, όπως λέει και ο bill hicks...

grito

Ενοχικό δίκαιο

Άρχεται η συνεδρίασις!

Το δικαστήριο αποτελείται από μισοτελειωμένα αγάλματα. Καταδίκασαν τον δημιουργό τους πριν προλάβει να τα αποτελειώσει. Ήταν ένα τυπικό παράδειγμα απόφασης, καθώς μέχρι τώρα κανείς δεν έχει αθωωθεί. Η μόνη αλήθεια είναι η ενοχή!

Κατήγοροι και συνήγοροι είναι περιττοί. Τα αγάλματα τα ξέρουν όλα, οι μαρμάρινοι νευρώνες τους έχουν αποφασίσει από την αρχή του χρόνου την τύχη του άμοιρου πλάσματος που αυτή τη στιγμή διαβάζει αυτές τις γραμμές. Γιατί, φίλε μου, ο κατηγορούμενος είσαι εσύ!

Εσύ, που περνάς μέσα από τα γεγονότα χωρίς να σε αγγίζουν, ένα πλοίο καλυμμένο με πίσσα, που ποτέ δεν θα βραχεί. Εσύ, που όταν ρωτούσες, ήταν μόνο για να δείξεις την φιλομάθειά σου, χωρίς ποτέ να δίνεις σημασία στην απάντηση. Που η κάθε σου λέξη υπέρ του άλλου είναι υπέρ του εαυτού σου, γιατί ο άλλος δεν υπάρχει μέσα στους συγκλίνοντες κατοπτρικούς φακούς σου.

Όταν ο αγώνας σου χτύπησε την πόρτα, όταν ο εαυτός σου εξοπλίστηκε για την μάχη, εσύ του έκλεψες το ξίφος και έφυγες. Όταν σου ζήτησαν να συνδράμεις στο συλλογικό όνειρο, να σπάσεις τους καθρέφτες που κλείνουν το Εγώ σου στο άπειρο, εσύ απλώς τους έβαψες κόκκινους, ένα κάλυμμα επανάστασης που δεν κρύβει την στασιμότητα του βάλτου μέσα σου.

Όμως τα αγάλματα ξέρουν. Γι αυτά λοιπόν τα εγκλήματα αδιαφορίας και απάθειας, καθώς και άλλα που δεν βλέπεις ακόμα ότι θα διαπράξεις, κρίνεσαι ένοχος. Την ποινή σου θα την αποφασίσεις εσύ. Μη βιαστείς όμως. Η ερώτηση θα τεθεί ξανά στο μέλλον, όταν τη περιμένεις λιγότερο. Το μάρμαρο αντέχει πιο πολύ από το αδύναμο μυαλό σου, αυτό έχει αποδειχθεί σε αναρίθμητες άλλες δίκες. Χρησιμοποίησε την τιμωρία σου σωστά και ίσως να βγεις όντως ζωντανός. Διαφορετικά, απλώς θα επιβιώνεις.

Hormonally imbalanced!

P.S. i) Το κοινό, με ψηφοφορία δήλωσε ρητά ότι κείμενο πρέπει να γράψει ο ra.ka.ma.hi. Καθώς όμως είμαι κατά :1) Του θεσμού της ψηφοφορίας, 2) Αυτής της ψηφοφορίας,3) Της επόμενης ψηφοφορίας, με αυτοσυνδιαμόρφωση αποφάσισα να την αγνοήσω και να δημοσιεύσω εγώ.

ii) Λευτεριά στα αγάλματα!

Τεθλασμένο

Eίμαι μπροστά σε μια πόρτα φτιαγμένη από μπρούντζο και ενοχές. Τα όνειρα μου σταματούν εδώ, όμως γι αυτό φταίω εγώ που φτιάχνω πόρτες. Μου λες αν την ανοίξω θα περάσω, όμως με τι κλειδί; Όλα τα κλειδιά τα έδωσα στην κοινωνία, αυτή με φτιάχνει και με ντύνει όπως θέλει, σαν μια ακριβή πάνινη κούκλα. Ή τουλάχιστον εγώ με θεωρώ ακριβό, διότι ο καθρέφτης πάντα αυξάνει την αξία μου, σαν ένας καλός πωλητής. Ως εμπόρευμα λοιπόν περνάω την πόρτα και βρίσκομαι στην γραμμή παραγωγής. Οι εργάτες, κακοπληρωμένοι, συχνά φτηνότεροι από το εμπόρευμα, δουλεύουν για να με φτιάξουν καθ εικόνα και καθ ομοίωση του πραγματικού θεού της σύγχρονης εποχής, μοντέρνοι καιροί, μοντέρνοι θεοί. Ο θεός μας είναι ένας με πολλά πρόσωπα, είναι η κατανάλωση αλλά και η παραγωγή, η φτηνή συγκίνηση και η ακριβή απάθεια, όλα όσα μισείς να αγαπάς. Πιο παράδοξος και από τα μυστήρια της ανατολής, αυτά τουλάχιστον οι μύστες τα καταλαβαίνουν μετά από χρόνια διαλογισμού, πόσες ζωές όμως πρέπει να σπαταλήσουμε για να κατανοήσουμε την υποκρισία του θεού που επιλέξαμε (ή μας επέβαλλαν, κατ' άλλους) να λατρεύουμε; Τα νέα είδωλα δεν θα γκρεμιστούν, γιατί είναι Εγώ και Αυτό και πώς θα το καταστρέψω; Τί μένει αν καταστρέψω το Εγώ; Ίσως Εσύ να ξέρεις, αγωνιώ να μάθω αλλά φοβάμαι πως ποτέ δεν θα φτάσω στο τέρμα της αναζήτησης. Αναζήτηση χωρίς νόημα μέσα σε λόγια χωρίς νόημα. Ίσως στο τέλος της παραγωγής, στον διάδρομο με τα κόκκινα χαλιά και την αυστηρή μιζέρια να καταφέρω να ξεφύγω. Το θέλω όμως; Όταν με συναντήσεις κάποια στιγμή σε ένα μπαρ με καπνούς και ασύζευκτα ηλεκτρόνια να περιφέρονται γύρω μας, θυμήσου να με ρωτήσεις. Μέχρι τότε, εις το επανειδήν σύντροφε...

Hormonally imbalanced!

Πίσω Στο Μέλλον

Βρίσκομαι σε μια μεγάλη αίθουσα. Στο κέντρο της αίθουσας, σε ένα μεγάλο κυκλικό δάπεδο ο Ιούλιος Καίσαρας και οι υπόλοιποι συγκλητικοί φορώντας άσπρους ολοκάθαρους μανδύες βγάζουνε λόγους θαρρείς και είναι το κέντρο του κόσμου. Οι φωνές τους ακούγονται πολύ πιο δυνατά από τις φωνές του όχλου που τους περικυκλώνει, ενός όχλου ρακένδυτου, ντυμένου με βρώμικα κουρέλια. Τα μέλη του όχλου απλά φωνάζουν, δεν βγάζεις νόημα τι λένε, δεν έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τα πράγματα. Κάγκελα τους χωρίζουν από τον Ιούλιο Καίσαρα και την ομάδα του και έτσι όπως χτυπιούνται και κρέμονται από αυτά μοιάζουν σαν ζώα σε κλουβιά. Αηδιασμένος από το θέαμα βγήκα έξω.

Βγαίνοντας είχα την αίσθηση ότι ούτε εκεί τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Είναι νύχτα και οι δρόμοι άδειοι και σκοτεινοί. Καθώς περπατάω βλέπω παντού γύρω μου πουτάνες. Ξεχώρισα δύο, διάλεξα τη μία από αυτές. Πιάνουμε συζήτηση και περπατάμε. Καθώς περνάμε την πόρτα του μπουρδέλου το σκηνικό αλλάζει τελείως και ρίχνω μια φευγαλέα ματιά στην ιδανική κοινωνία. Όχι οποιαδήποτε ιδανική κοινωνία αλλά τη δική μου ιδανική κοινωνία, έτσι όπως την καθόριζε εκείνη την ώρα το μυαλό μου και που μάλλον ο καθένας θα τη φανταζόταν διαφορετική. Τουλάχιστον εκεί οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι.

grito

Σκέψεις(2)..

Οι σκέψεις σου είναι ελεύθερες όσο αντέχεις εσύ να είναι ή μάλλον καλύτερα όσο σε αφήνουν να είναι. Πόσο ωραία η φράση του προηγούμενου κειμένου.

Ας χωρίσουμε αρχικά τη φράση σε 2 μέρη. Οι σκέψεις σου είναι ελεύθερες όσο αντέχεις εσύ. Οι σκέψεις σου είναι ελεύθερες όσο σε αφήνουν να είναι. Και ας πάρουμε αρχικά την πρώτη φράση:

Πόση αλήθεια λοιπόν αντέχεις; Μέχρι που μπορείς να φτάσεις; Αν λάβεις σαν δείγμα το σημερινό άνθρωπο, οι αντοχές είναι μηδαμινές. Όταν ο άνθρωπος δεν είναι σίγουρος για κάτι (εδώ έχουμε το φόβο για το άγνωστο) προσπαθεί να βρει μια απάντηση, μια λύση που περισσότερο θα τον ανακουφίσει και θα τον καθησυχάσει. Π.χ. ποια λύση σκέφτηκε ο άνθρωπος στο φόβο του θανάτου; Σκέφτηκε το Θεό και την αιώνια ζωή, προσπαθώντας να ξεφύγει από την αλήθεια ότι η ζωή του κάποια στιγμή θα τερματιστεί. Και μια τόσο οδυνηρή αλήθεια καλύφτηκε από το πέπλο της θρησκείας, γιατί ο άνθρωπος δεν άντεξε, γιατί η ελευθερία αυτής της γνώσης ήταν αβάσταχτη για αυτόν. Και δυστυχώς συνεχίζει να σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο γιατί του είναι πιο εύκολο, ίσως σε μικρότερο βαθμό από ότι παλιότερα (να ναι καλά 3 αιώνες φιλοσοφίας και κριτικής ενάντια στη θρησκεία). Δυστυχώς ο άνθρωπος εθελοτυφλεί, δε θέλει την ελευθερία και τη γνώση ή μάλλον το κόστος που συνεπάγεται με τη γνώση. Έχει συνηθίσει να ζει σε έναν καπιταλιστικό κόσμο, κλείνει τα μάτια μπροστά στη σκληρότητά του και δε μπορεί καν να φανταστεί το διαφορετικό.

Και εδώ θα αναφερθώ στη δεύτερη φράση…

Πόσο έχει τεμαχιστεί η φαντασία μας; Όταν είσαι μικρός μπορείς να απαντήσεις σε μια ερώτηση με χιλιάδες τρόπους και όταν περνάς από το θεσμό που ονομάζεται σχολείο αρχίζει η ρομποτοποίησή σου και οι απαντήσεις σου περιορίζονται στα τετριμμένα πλαίσια που διδάσκεσαι ότι αποτελούν πραγματικότητα, αλήθεια, ελευθερία. Πώς γίνεται να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι όταν περιμένουμε από την κοινωνία να μας κρίνει; Όταν μας δίνεται ένας προκαθορισμένος σκοπός; Πώς θα ξεφύγουμε από τα περιορισμένα πλαίσια και στεγανά του; Όταν όλοι μας έχουν δώσει την εξής ευθύνη: Να ζήσουμε μια βαρετή ζωή στα πρότυπα που θέλουν αυτοί. Εδώ θα εναποθέσω πάλι το θρησκευτικό παράδειγμα, μιας που τώρα τελευταία το έχω πιο χειροπιαστό. Όσο ο άνθρωπος έθετε ως σκοπό τη ζωής του να ζήσει μια ενάρετη ζωή στα πλαίσια που η αρετή του καθοριζόταν, μετρούταν και κρινόταν από το Θεό πως γινόταν να είναι πραγματικά ελεύθερος;

Γι’ αυτό σύντροφοι διαρκής αμφισβήτηση. Ακόμα και των δικών μας πρακτικών!

grito

Σκέψεις..

Καθόμαστε σε ένα παγκάκι. Βλέμματα ,φωνές ,γέλια όλα είναι ψεύτικα , κενά , αδιάφορα. Όλα μοιάζουν στημένα και ορισμένα όπως θέλουν αυτοί να είναι. Άψυχα στρατιωτάκια τετριμμένα και συμμετρικά περπατάνε με ταχύ βήμα, δρουν ποτέ δεν αντιδρούν, δουλεύουν, ξέρουν να ψυχαγωγούνται όποτε τους έχουν επιβάλλει, να ζουν όπως τους έχουν επιβάλλει. Χωρίς να έχουν το δικαίωμα να πάρουν οι ίδιοι μια απόφαση για την ζωή τους νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι και σπεύδουν με μανία να κατηγορήσουν όποιον μάχεται για περισσότερη ελευθερία η τους τονίζει την απουσία της. Έχουν καταφέρει να μας εκπαιδεύσουν να απορρίπτουμε αυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε. Όχι δηλαδή πως εσύ είσαι καλύτερος. Υποδούλωση σε πολλά πράγματα και επίπεδα από υλικές επιβεβλημένες ανάγκες μέχρι ανταγωνιστικά συναισθήματα και ψάχνεις να βρεις τις σχέσεις αιτίας και αιτιατού ανάμεσα στο κωλοσύστημα και στους κωλοχαρακτήρες.
Τουλάχιστον εγώ σκέφτομαι ελεύθερα μου λες με αφέλεια χωρίς να σου μιλήσω. Η μήπως όχι .Γιατί ακόμα και οι σκέψεις σου είναι ελεύθερες όσο αντέχεις εσύ να είναι η μάλλον καλύτερα όσο σε αφήνουν να είναι .Σαν εσωτερικά φίλτρα που σου έχουν φυτέψει βίαια στο μυαλό. Και ξέρεις ότι θα πρέπει να ζήσεις με αυτά και στην καλύτερη θα τα περιορίσεις όσο μπορείς. Άλλα δεν θα τα παρατήσεις ακόμα. Γιατί όσο δυσκολότερος ο αγώνας, τόσο μεγαλύτερη αξία έχει να αγωνίζεσαι. Και ας ξέρεις πως στο τέλος θα σε προδώσουν και θα σε χλευάσουν αυτοί για τους οποίους αγωνίζεσαι ,και ας ξέρεις πως στο τέλος θα σου στερέψουν τα συναισθήματα.. Δεν πειράζει τουλάχιστον δεν θα έχεις τύψεις που δεν προσπάθησες .Και τότε μόνο θα είσαι πραγματικά ελεύθερος. Όταν θα τα έχεις δώσει όλα για μια ιδέα που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ.

Γελωτοποιός και ΛΥ.ΜΟ. (αν και υπήρξε μια περίεργη σύνδεση με ra.ka.ma.hi κατά την διάρκεια συγγραφής του κειμένου)